خلوت کوچه سرد و غریب با یک حواس نجیب

                      خلوت کوچه

توی کوچه های سرد غریب             من بودم و حواس نجیب

گهی به فکر برهان و دلیل              گه نگاه سوی رب جلیل

چشمم ستاره دید ماه من             حور بود در دشت و دمن

آه ای فکر و خیال عجیب                مرا برده ای سوی حبیب

تو گویی اینهمه چه بود                  آن نگارینه مهسا که بود

خدا کند که خود خدا بود               یا که دوستش ناخدا بود

فاروقا تو خوابی یا بیدار                رفت آن سایه سارسپیدار

شبم خواب و روزها کار                نهایت تمامست این روزگار

سروده از فاروق ؛ اول مهر هشتاد و هشت